Bende çocuktum bir zamanlar
Ama sizler gibi değil
Ben mahalle çocuğuydum
Muhallebi çocuğu değil
Peşime taktım mı askerlerimi
Mahalle basmağa giderdim
Bekçisiydim alimallah o mahallenin semtin padişahlığa bedel
Mahallemizde bir garı vardı, ermeni dönmesi çığlığı çok, mamusu azdı.
Kızlarına kem gözle baksam
Beni üç gün sokağa çıkarmazdı.
Evde dayağın alâsını yerdim.
Anne saçımı çeker, amcam yüzüme tükürür
“Eşeksin, adam olmazsın” derdi.
Sen doğru söze, hikmete bak ki
Bir türlü adam olamadım gitti.
Kırıldı kendimi seyrettiğim küçük ayna
Bir de sevdaya tutuldum üstelik
Gök kubbe bütün ağırlığı ile sırtımda
Dayan bre deli gönlüm dayan
Dayanabilirsen, dayan…(ORHAN GÜÇLÜ)
NOT: Bu şiir 1956 yılında İzmir-Gaziemir Hava Muhabere Elektronik Astsubay okulunda öğrenci iken, 1940-1950 yılları arasında çocukluğumuzun geçtiği, Osmancık Ulucami ve Kızılırmak mahalleleri çocuklarına ithafen yazılmıştır.
O günlerden günümüzde yaşayan tüm arkadaşlarıma yüce Allah’tan sağlıklı bir ömür, aramızdan ebediyete intikal edenlere rahmet diliyorum.
Gazetemiz Osmancık Haber’in sahibi Osmancık sevdalısı Orhan Güçlü ağabey, çocukluğunu anlatan bu masum ve güzel şiirini çocukluğunu yeniden yaşarcasına ezbere okur.
Ben de çok sevdiğim bazı dörtlüklerimle bu güzel şiire eşlik etmek istiyorum.
Ezelden gelir ebede giderim,
Bir garip yolcuyum kime ne derim,
Zaman ötesine geçer dururum,
Aklımı başımda zor zaptederim…(Mehmet Özata)
Ağlayarak gelmişim gülerek gitmeliyim,
Kâinatın, Dünyanın sırrına ermeliyim,
Bir ömür yetmez bana bin ömürdür dileğim,
Geldikçe gitmeliyim, gittikçe gelmeliyim…(Mehmet Özata)
Dünyada her şeyle beraber sen de dönüyorsun,
Kâinat dönmeye programlanmış bilmiyorsun,
Öyle sonsuz ilâhi bir uyum var ki kâinatta,
Gönül gözün kapalı o yüzden görmüyorsun…(Mehmet Özata)
20 Kasım 2015 / Mehmet Özata
